Рэзаць, вешаць, забіваць, паліць на вогнішчах, катаваць гішпанскім сапагом, разрываць на дыбе, спальваць у крэматорыях. "Рэстаўратараў", зразумела.

Такога кшталту здымкі проста зачароўваюць. Вайна. Выбухі, крыкі і полымя. Гераічная смерць і гераічная вечнасць. Гераічнае жыццё. Неверагоднае фізічнае і псіхалагічнае напружанне. Вір магутных, звышчалавечых сілаў. Сталёвая навальніца...

Мы яшчэ вернемся!

Белая гвардия, путь твой высок:
Черному дулу - грудь и висок.

Божье да белое твое дело:
Белое тело твое - в песок.

Не лебедей это в небе стая:
Белогвардейская рать святая
Белым видением тает, тает...

Старого мира - последний сон:
Молодость - Доблесть - Вандея - Дон.

Марина Цветаева, 24 марта 1918



І напляваць на ўсе гістарычна абгрунтаваныя антыпатыі. Проста гэта адзін з найлепшых вершаў што я калі-небудзь бачыў.

Скажыця мне хто-небудзь, шчырыя белыя рускія змагары, якія робяць у рускай мове проста дзіцячыя памылкі ("современны", "спрашывайте", "свабодолюбивый", "партреты", "годают" і г.д. - так іхняя какбэ эліта піша ў розных там ЖЖшках і кантакціках) - яны гэтым падкрэсліваюць тое, што яны настолькі крутыя, што нават ня ведаюць мовы праклятых крывавых людажэрных акупантаў (ганарыцца сваёй неадукаванасцю гэта канечне вельмі-вельмі клёва, угу), альбо яны проста такія алігафрэны, што ня могуць вывучыць элементарныя правіла мовы, якую яны як мінімум 9 год вучылі ў школе і з якой яны сутыкаюцца кожны дзень свайго жыцця?

Заўважыў за сабой такую, досыць парадаксальную на першы погляд рэч.
З-аднаго боку я абажаю тыя элементы польскай культуры, якія прысутнічаюць у жыцці гарадзенцаў (мульцікі па Польсаце ў дзяцінстве, інтуітыўнае разуменне польскай мовы, звычка бацькоў глядзець "погоду по Польше", польская мова ў касцёле, водгукі міжваенных часоў у культурных сферах, і г.д. і да т.п. - гарадзенцы, пэўна, зразумеюць). Яны маюць свой асаблівы шарм, сваю ўнікальную "крэсавую" стылістыку. Яны - адзін з тых чыннікаў, які робіць Горадню і гарадзеншчну адметнымі.
З іншага боку, я ня вельмі люблю (а часам нават ненавіджу) усё тое, што звязана з самой Польшчай і польскай свядомасцю (польскі нацыяналізм, сармацкая ідэялогія, "od morza do morza" etc).


І пры гэтым у мяне не ўзнікае ніякіх кагнітыўных дысанансаў :)

Галоўны вораг свабоды — раб-бунтар.

http://kryviec.livejournal.com/242082.html

Зьмястоўныя і цьвярозыя развагі што да ўзаемаадносінаў і перспектываў супольнае працы ў нашай краіне паміж прадстаўнікамі традыцыяналістычнай і класічнай нацыяналістычнай плыняў.
Усім зацікаўленым - чытаць і далучацца да абмеркаваньня.

Мы можам разглядаць людзей як кнігі, а сьвет - як бібліятэку. Хтосьці лічыць, што важна быць знаёмым з як мага большай колькасьцю людзей. Але калі ты йдзеш у бібліятэку, табе ня трэба бачыць вокладку як мага большай колькасьці кніг; ты хочаш навучыцца чаму-небудзь - знайсьці некалькі цікавых кніг і выбраць час каб пачытаць іх. Тыя, што хочуць спазнаць як мага болей, бачаць толькі вокладку на большасьці кнігаў; магчыма, яны праглядаюць некалькі старонак, але яны ніколі не прачытаюць ніводную з іх.
Калі ты прачытаў якую-небудзь кнігу грунтоўна, ты мусіш клапаціцца аб ёй, каб мець магчымасьць прачытаць яе зноўку, калі ты нешта забыў з ёйнай мудрасьці і таямніцаў. Кожны раз, калі ты чытаеш яе, ты заўжда знаходзіш новы сэнс. Некаторыя кнігі дрэнныя, іншыя добрыя; адныя маркотныя, другія вясёлые; адныя багатыя ведамі, другія проста забаўляльныя; адныя тоўстыя, другія тонкія; адныя прыемныя, другія марудные, і гэтак далей. У нейкіх кнігаў прыгожая, бліскучая вокладка, але яны абсалютна безсэнсоўныя, калі ты іх адкрываеш; у нейкіх нейтральная вокладка, але яны напоўненыя прыгожымі словамі; некаторыя - зношаныя, старыя і шэрыя, але поўныя мудрасьці.
(с) Varg Vikernes, "Vargsmål" (1994)

Імглою раку зацягнулі раганы,
Уладар навальніцаў нахмурыў свой твар,
Паблісквае зрушкамі цьмяны абшар,
І рыцары мрояць аб бітве чаканай.

Бы замерла ўсё ў гэтым прыцемным стане
Пакуль не пачуўся Грымотніка ўдар.
Маланкі зрынаюцца з велічных хмар
І неба ірвуць на шматкі кіпцюрамі

Ваярскія вочы блакітным праменнем
Успыхнуць, бы полымь старых летуценняў.
Шаленства іх стане душой навальніцы.

Крывя і жалеза душой сталі й верай,
Забытыя руны тут свецяцца ў цемры,
Пад грукат нябёсных сівых таямніцаў.

14 сакавіка 2009 г., Горадня.

Шчырая, жывая беларуска-польска-руская трасянка з адзінкавымі дамешкамі літоўскае мовы, якую часьцяком можна пачуць ад тутэйшых вяскоўцаў, мне падаецца нашмат прыгажэйшай і мілагучнейшай за рафінаваную тарашкевіцу.

Віншую ўсіх, для каго слова "Літва" - нешта большае чым проста назва сучаснай дзяржавы! ;)

via vintagephoto

Сёння нам часта задаюць пытаньне, ня толькі нашыя "пераможныя суайчыньнікі", але і некаторыя нямецкія паплечнікі, што ж згубілі мы тады ў нямецкіх шыхтох, мы, "замежныя дабраахвотнікі". Некаторыя пры гэтым з дабразычлівай усьмешкай запэўніваюць нас у тым, што гэта было "даволі глупа" з нашага боку... Але калі мы адказваем гэтым людзям, што і сёньня нашыя паводзіны не былі б разумнейшымі, то сустракаем абсалютнае неразуменьне.
( далей )

Хопіць суцяшаць сябе аптымістычнымі ілюзіямі. Сёньня мы знаходзімся ў заканчэньні цыклу. Вякамі, спачатку незаўважна, потым падобна лавіне разбуральныя працэсы зьнішчалі на Захадзе які-кольвек нармальны, прававіты парадак; фальсіфікавалі вышэйшую канцэпцыю жыцьця, дзеяньня, веды і змаганьня. Хуткасьць гэтага падзеньня, яго імклівасьць была названая "прагрэсам". Яму складалі гімны, спрабуючы падмануць саміх сябе тым, што гэтая цывілізацыя - матэрыялістычная і механізаваная - зьяўляецца цывілізацыяй ў вышэйшым сэнсе, натуральным вынікам усёй сусьветнай гісторыі. Гэта цягнулася да тых пор, пакуль апошнія заваяваньні "прагрэсу" не прымусілі кагосьці прачнуцца.

Вядома дзе і пад якімі штандарамі была зьдзейсьненая спроба зладзіць супраціў гэтаму нястрыманаму звальваньню ў бездань. Першай паўстала нацыя, якая - з часоў свайго аб'яднаньня - задыхалася ў затхлай атмасферы лібералізма, дэмакратыі і канстытуцыйнай манархіі, але наважылася вярнуцца да рымскага сімвала, стаўшага падмуркам новай палітычнай канцэпцыі і новага ідэалу мужнасьці і годнасьці. Тыя ж cілы абуджаліся ў нацыі, якая ў Сярэднявеччы таксама зрабіла сваім рымскі сімвал Imperium у імя адраджэньня прынцыпа аўтарытэта і вяртаньня да каштоўнасьцяў, народжаных крывёю, расай, запаветнымі сіламі свайго племені. Па меры таго, як падобныя рухі зьяўляліся і ў іншых еўрапейскіх краінах, на азіяцкім кантэненце зьявілася трэця сіла - нацыя самураяў, якая, прыняўшы зьнешнія формы сучаснага сьвету, не зраклася вернасьці ваярскай традыцыі, увасабіўшайся ў сімвале сонечнае Імперыі боскага паходжаньня.

Мы ня схільныя сьцвярджаць, што ўзгаданыя рухі былі бездакорнымі. У ніх адчувалася няўменьне дакладна адрозьніць галоўнае ад другаснага; іх водцы далёка не заўжды аказвалісь на вышыні спавядаемых ідэяў; яны ня здолілі преаадолець наступствы ўплыву асобных негатыўных тэндэнцыяў. Аднак, улічваючы наяўнасьць неадкладных, першасных палітычных мэтаў, працэс ідэалагічнага ачышчэньня адыйшоў на другі план. Нягледзячы на недасканаласьць, было відавочна, што ўзьнікла аб'яднаньне сілаў, кінуўшых адкрыты выклік "сучаснай" цывілізацыі: як дэмакратычным нашчадкам Французскае Рэвалюцыі, так і калектывісцкаму грамадству Чацьвёртае Касты, камуністычнаму грамадству безаблічнага чалавека-масы, яўляючага сабою скрайнюю форму звыродніцтва заходняга чалавека. Рытмы паскараліся, напружваньне ўзмацнялася, справа дайшла да ўзброенага сутыкненьня. Перамагла кольскасная моц кааліцыі, якая не праявіла асаблівай гідлівасьці ў выбары хаўрусьнікаў і прыбегла да крывадушнай, ідэалагічнай мабілізацыі, каб раздавіць сьвет, які ўздымаўся з каленаў і жадаў сьцьвердзіць сваё ўласнае права. Пакінем у баку пытаньне аб тым, ці былі нашыя людзі на вышыні пастаўленае мэты, аб іх памылках і недахопах, бо гэта ня мае аніякага дачэненьня да ўнутранага сэнсу мінулай вайны. Гэтак жа сама нас не цікавіць і тое, як гісторыя насьмяялася над пераможцамі: дэмакратычныя сілы, аб'яднаўшыся з чырвонымі, дайшоўшы да бязглуздага патрабаваньня безумоўнай капітуляцыі і татальнага зьнішчэньня, сёньня знайшлі у асобе свайго ўчорашняга саюзьніка нашмат больш сур'ёзнага ворага.

Мае значэньне толькі тое, што сёньня мы знаходзімся ў сьвеце руінаў...
(с) Julius Evola, "Orientamenti" (1950)

Учора вецер паўночны прынёс
Смак калісьці забытага мора.
Кроны дубаў трымценьнем наскрозь
Ён працяў, лісьця ўзрушыў віхоры.

Ветра чыстага моцны павеў
Напужаў хатніх котак рахманых.
Стаўся чутным раптоўна ім сьпеў
З лесу: дзіўны, чароўны, няўцямны.

Стала ўсё тут чысьцейшым на міг,
Моцным, сьмелым, нясьцерпна зіхоткім!
Гукнуў громам далёкім і зьнік
Вецер, буры прадвесьнік дрыготкі.

Не пачуў аніхто срэбны звон
Тое сьветлае казкі імгненьне
Толькі дзед-чараўнік наўздагон
Прашаптаў: "Дзякуй, пан летуценьнік..."

24 лютага 2009 г., Горадня.